buy buy buy

book-to-buy.jpg

Τα μεγάλα και ζέοντα ζητήματα αλλά και τα ήσσονος σημασίας καθημερινά, βρίσκουν όλα τη θέση τους σ’ αυτήν την πρώτη ποιητική συλλογή της Λίνας Στεφάνου. Με ένα προσωπικό στυλ που μαρτυράει επιρροές τόσο από Καβάφη, Σεφέρη, Ελύτη, Καρούζο όσο και από Ρίλκε, Τσβετάγεβα αλλά και Μπέκετ, το Στον κήπο με τις σαλαμάνδρες μιλάει για τον έρωτα, τον θάνατο, το χρόνο, τις γυναίκες, την ίδια την ποίηση, με μια γλώσσα αφαιρετική, συχνά σκληρή, σαν μόνιμη απορία πως μπορεί ”…κάτι να παραμένει σιωπηλό στα όρια του σκισίματός του”.

[Η Λίνα Στεφάνου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1962 κι από το 1980 εργάζεται ως δημοσιογράφος σε εφημερίδες, περιοδικά, τηλεόραση και ραδιόφωνο. Το 2002 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο Τσάρλυ από τις εκδόσεις Κέδρος. Το βιβλίο Στον κήπο με τις σαλαμάνδρες είναι η πρώτη της ποιητική συλλογή.]

_____________________________

Η Λίνα είναι και η φωνή του ράδιο π του Υπουργείου Πολιτισμού. Μας χαρίζει και κείμενά της για το π, όποτε βρει χρόνο.

Την διάβαζα χωρίς να το ξέρω χρόνια. Βήμα, Κλικ (των νάιντις φυσικά), Symbol, στου Λυμπέρη. Απο παντού και παντού χωμένη. Τα πιο κυμπάρικα και φεύγα κείμενα ήταν δικά της. Πένα σχεδόν αντρική. Στακάτη. Να σου πει ότι η γη είναι τριγωνική και να το καταπιείς αμάσητο. Αλλά δεν είχα ιδέα.

Την πρωτοείδα τον Σεπτέμβρη. Στα κλεφτά. Εγώ ξενυχτισμένη, με καμία διάθεση να μιλήσω σε άνθρωπο, όχι να γνωρίσω ξένο, με ένα μίτινγκ να εκκρεμεί μπροστά. Εκείνη ήταν σκυμμένη πάνω απο το γραφείο της. Δε μπορούσα να δω καν το πρόσωπό της καλά. Μόνο το αγορίστικο κεφάλι της, κοντά σκούρα μαλλιά. Έδειχνε να έχει φούριες, μπρίζωνε τους γύρω της, κατσάδες. Με ψάρωσε με τη μία. Παρόλο το νεύμα του Κώστα, ότι είναι κουλ, χαλάρωσε. Α ναι, και είχε ένα κάτι -σαν σάλι, σαν πασμίνα- ριγμένο στους ώμους.

Την ξαναείδα τον Δεκέμβρη που μας πέρασε. Πάλι κάποιον κατσάδιαζε όταν μπήκα στο γραφείο. Αλλά όταν σήκωσε το κεφάλι είχε το πιο τεράστιο χαμόγελο που είδα ποτέ. Ξεκινήσαμε να πίνουμε καφέ εκεί και μετά ο καφές έγινε γεύμα αλλού και κρασί και μετά γλυκό και άλλος καφές. Και οι γλώσσες μας μαστιγώνονταν. Ποτέ δε πίστεψα ότι θα μπορούσε κοινός θνητός να παραβγεί τον Φραγκούλη στα ντεσιμπέλ γέλιου. Ε, αυτό το φοβερό τυπάκι μπορεί. Τυπάκι είναι η Λίνα και το λέω με σεβασμό αυτό, το ξέρει. Μαμά, φίλη, δημοσιογράφος with balls, σχεδόν βγαλμένη απο άλλη εποχή, τότε που υπήρχε στον κόσμο ακόμα τσίπα και αίσθηση δικαίου, αλλά πάλι μόνο τυπάκι μπορείς να την πεις. Για το κοντοκουρεμένο της κεφάλι, εντός και εκτός και πάντα επί τα αυτά, όλα τα αυτά. Σαλαμάνδρα η ίδια. Τη μια στιγμή αν εκείνη το θέλει femme fatale και το άλλο δευτερόλεπτο τσαμπουκάς και αλητάκι. Ερωτευμένη με το γιο της, με τη δουλειά της, τον άντρα της, τους φίλους της, το αμάξι της, τα τσιγάρα της. Με μια έμφυτη ικανότητα -και ουχί επίκτητη- να οδηγεί μετά απο δυο μπουκάλια κρασί σαν τον Λάουντα και να κάνει καντάδες ξημερώματα στο κέντρο της Αθήνας χωρίς να τολμήσει να τη βρίσει κανείς, έτσι σε όλα, ακόμα και στα τυφλά να σου δίνει την αίσθηση ότι μόνο αυτή θα βρει τον δρόμο, τέτοια εμπιστοσύνη μαγνήτης πάνω της. Ιστορίες, ιστορίες, ιστορίες, μπορεί να σου πει δεκάδες ιστορίες. Με φωνή ενέσιμη καφείνη, να μη μπορείς να κάνεις αλλιώς, παρά να ακούσεις πιστά.

______________________________

Sms. Είσαι ποταμός κι εγώ πρέπει να μάθω κολύμπι απο την αρχή για να ακολουθήσω. Τα λέμε το απόγευμα. Θα είμαι σε παιδικό πάρτι. Ταιριάζει γάντι η ώρα και ο τόπος να μιλήσουμε.

Φιλί, φίλη.

Advertisements

το μπλε χαπάκι [so real]

march-cover-p.jpg


 

Φαινομενολογική πραγματικότητα

Αναφέρεται στην αντίληψη του κόσμου από ένα και μόνο άτομο. Η φόρμα αυτή βασίζεται καθαρά στην προσωπική αντίληψη του ατόμου. Οι φαινομενολογικές πραγματικότητες πολλών ανθρώπων μπορούν να μοιάζουν ή να συμπίπτουν ή να είναι εντελώς διαφορετικές. Παράδειγμα: Η εντύπωση ότι η Γη είναι επίπεδη.

Αλήθεια

Όταν δύο ή περισσότεροι άνθρωποι συμφωνούν στην αντίληψη ενός φαινομένου τότε δημιουργείται μια κοινή σύμβαση για το φαινόμενο και την αίσθηση που δημιουργεί. Όταν αυτό συμβαίνει για ένα μεγάλο σύνολο ανθρώπων τότε αναπτύσσεται η έννοια της αλήθειας. Παράδειγμα: Δυο διαφορετικά σύνολα μπορούν να έχουν διαφορετικές κοινές αλήθειες. Οι μεν να υποστηρίζουν ότι ο ουρανός είναι γαλάζιος και οι δε ότι είναι μπλε.

Γεγονός

Γεγονός αποτελεί ένα φαινόμενο το οποίο δεν μπορεί να κριθεί υποκειμενικά και έχει έναν οικουμενικό χαρακτήρα. Παράδειγμα: Ο Ήλιος είναι το κέντρο του Ηλιακού μας συστήματος.

Αξίωμα

Αξίωμα είναι μια αυτο-αποδεικνυούμενη πραγματικότητα. Αποτελεί την βάση πάνω στην οποία γίνονται περαιτέρω υποθέσεις. Παράδειγμα: 1 + 1 = 2. Αφού 1 + 1 = 2 τότε 1 + 1 + 1 = 2 + 1*.

*Απο την Ελληνική Wikipedia στην αναζήτηση ερμηνείας του όρου «αλήθεια».

 

 

 

 

Τεύχος αφιερωμένο στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης. Στην αλήθεια. Κι ας αυτή δαγκώνει.

Ο Στέλιος Κούλογλου και η Zuzana Hudackova σε πρώτο πλάνο, μας μιλούν για τις αλήθειες / τα γεγονότα / τα αξιώματα / τις φαινομενολογικές πραγματικότητές τους.

Η ζωή εκτός του Μάτριξ, όπως αυτή συνεχίζεται και καταγράφεται απο κάποιους θαρραλέους εκεί έξω.

_______________________________________________

 

Info Box

Επικοινωνία με το Φ.Ν.Θ.:


Πλατεία Αριστοτέλους 10
546 23 Θεσσαλονίκη

Τ: 2310 378 400
Φ: 2310 285 759
Ε: secretariat@filmfestival.gr

_____________________________________________

 

the egg

february-issue.jpg

Αν η αγάπη είναι γένους θηλυκού, τότε όλα τα κλισέ του κόσμου θα συμφωνούσαν στο ότι ο Έρωτας, είτε ως χαζοχαρούμενος φτερωτός θεός της αρχαιότητας, είτε ως ιός του σήμερα που πασχίζεις να κολλήσεις/ξεφορτωθείς, είναι καθαρό αρσενικό.

Θεωρίες εκατονταετιών, έργα τεράτων της Τέχνης και φιλοσόφων που θυσίασαν κάθε ανθρώπινή τους πλευρά σε ακριβώς αυτό, συγκλίνουν στο πιο γοητευτικό μπέρδεμα της ανθρώπινης φύσης. Που είναι όπως είναι, δεν εξιχνιάζεται, δεν αναλύεται. Γιατί είναι εξαιρετικά απλό.

Τρία αρσενικά (Άρης Δημοκίδης, Δημήτρης Μπόρας και M. Hulot) μας γράφουν από ένα λαβ στόρι. Όχι σαν εκείνο της Ali MacGraw και του Ryan ONeal. Δικό τους. Ασορτί με Yosebu και As time goes by.

Και ένα θηλυκό, η Λουκία Μιχαλοπούλου, το ένα μισό του Valse Sentimental, προσπαθεί με μέηλ να μας δώσει τον δικό της ορισμό.

Έτσι μου είχε πει ο μπάρμαν στο αεροδρόμιο της Ζυρίχης κατά τη διάρκεια της τετράωρης αναμονής για την επόμενη πτήση προς Μάντσεστερ. Η σωστή συνταγή είναι 3 προς 1.

Με την Εύη Λαμπροπούλου πλέον στο End Story να γράφει αυτή τη φορά για ένα αγόρι κι ένα κορίτσι στα ριγέ και την Μερσιάννα Ελευθεριάδου στην καινούρια στήλη intercity-live να μιλάει για το Βερολίνο και για λάιβ.

Και όπως πάντα με Ηλία Φραγκούλη -συμβουλή, αν δε σε νοιάζει που πας δε θα χαθείς ποτέ, λέει- και Αρχοντή Κόρκα, αυτή τη φορά να διαβάζει Ρολάν Μπαρτ.

Και βγαίνει ανάγκη μέσα απο το αυγό. Ένα τεύχος πίτα στο es muss sein. Να μη μπορείς να κάνεις αλλιώς. Και έλλειψη. Ο νόμος της παγκόσμιας έλξης το λέει καθαρά, το έμαθα ένα βράδυ απο ένα πολύ έξυπνο αγόρι. Δυο σώματα με μάζες m1 και m2 απέχουν μεταξύ τους μια απόσταση, την ονομάζουμε «γ». Έλκονται με δύναμη F, δύναμη ανάλογη με το γινόμενο των μαζών τους, αλλά αντιστρόφως ανάλογη με το τετράγωνο της απόστασής τους.

Άλλο ένα μικρό τεύχος φεύγει καρφί για τυπογραφείο, Φεβρουάριος και άι φιλ λαβ. Μετά την Επανεκκίνηση ο Έρωτας.

Το ψάχνουμε. Το τι έρχεται μετά. Κι εγώ να θυμάμαι τον Σ. εκείνο το βράδυ στο Ζενίθ. Να περιγράφει το Α και το Ω σε τατού. Και ποιο είναι το Α και ποιο το Ω. Να ρωτάω αν πιάνονται σαν διαφορετικά γράμματα τα ίδια. Κι αν όχι, damn. Και σε ποιο γράμμα σταμάτησε για λίγο το ρολόι. Και πότε ξαναξεκίνησε. Και μετά απο πόσο. Πότε άρχισε. Πότε τέλειωσε. Έχει σημασία; Τρέχα γύρευε.