Ελαφρύ το χώμα, λένε…

Δε θέλω να τα ρίξω στον enteka, δε φταίει το παιδί, μια μερίδα θλίψης πήγε να εκφράσει με αναμνήσεις που σχεδόν δεν έχει… Από ένα απλό post, όμως, φτάσαμε και πάλι στα δημοσιεύματα, τις συνηθισμένες «δανεικές» αναδημοσιεύσεις, τους αντίλογους, τις κόντρες και τις ανταπαντήσεις. Λίγο σιχάθηκα, μα την αλήθεια. Δε με νοιάζει όταν έχει να κάνει με ανθρώπους, το στομάχι μου έχει περάσει δοκιμασίες πολλές. Αλλά, διάβολε, όταν έχει να κάνει με ανθρώπους που φύγανε, κάπου με βρίσκει ένας πόνος μέσα…

Η Μαλβίνα ήταν ίσως ο πρώτος άνθρωπος του χώρου που είχε δηλώσει με εγκωμιαστικό τρόπο την εκτίμησή του για τη δουλειά μου, δημόσια. Εγώ δεν ήξερα ακόμη αν έχω κανένα «ταλέντο» κι ούτε μπορούσα να βρω έναν τρόπο ν’ αντιδράσω. Έβγαινε σ’ εκείνη την εκπομπή με τον καθρέφτη στο Seven X τότε, οι περισσότεροι δεν ήξεραν ούτε ποια είναι κι απορούσαν για το όλο glam (στο πλαίσιο της ντόπιας χλίδας, ε;) των καλεσμένων της, κάποια στιγμή με κάλεσε να πάω να τη δω να τραγουδάει λαϊκά στην Πειραιώς, γνωριστήκαμε, πήγα και σπίτι της, βγήκαμε έξω κάποιες φορές, φαγητό και πάρλα, γέλια δυνατά, δεν κάθισε να δουλέψουμε μαζί αργότερα, στ’ αλήθεια δε με πείραξε, δεν ταίριαζε με τις δικές μου προτεραιότητες.

Δεν τη διάβαζα φανατικά, ούτε και καρφωνόμουν μπροστά από την τηλεόραση όποτε είχε Μαλβίνα. Σεβαστή η γυναίκα, πολύ μπροστά πάντοτε. Αλλά όχι μύθος. Τύπισσα. Απλά. Δε μπορώ να θυμηθώ λόγια της, δεν έχω ανάγκη ν’ αποστηθίσω τσιτάτα. Το μόνο που θυμάμαι είναι τα γέλια. Μια αύρα που ξεπερνούσε ακόμη και το πιο δυνατό τσιγαριλίκι που μπορεί να ρουφούσε με καύλα. Τα μαγειρέματά της, τα πειράγματα, τη φάση που περπατούσαμε στην παραλιακή και ρωτούσε τις κόρες αν τους αρέσει ο κώλος μου… Κουλαμάρες κι αδιακρισίες, αυθόρμητα πράγματα, στιγμές περαστικές. Δεν ξέρω αν θα ήθελα να θυμάμαι περισσότερα ή ν’ ανήκω στη μικρή «αυλή» της. Όχι πως είχε, ανεξάρτητος άνθρωπος ήταν περισσότερο. Νομίζω. Και το παρατρεχάμενο «αδελφάτο» που πάντα αναζητά τη μάνα του δεν ήταν ο κόσμος ο δικός μου. Περαστικός ήμουνα, δεν έγινε και τίποτα…

Πάγωσα όταν έμαθα για την αρρώστια. Στενοχωρήθηκα όταν έφυγε. Ξέρεις, η Μαλβίνα ήταν ο τύπος του ανθρώπου που δεν περιμένεις ν’ ακούσεις πως πέθανε μια ωραία πρωία, έτσι ξαφνικά. Της άξιζαν κι άλλα, καλύτερα. Σίγουρα. Στους άντρες, ίσως. Γιατί από ζωή, αλίμονο σε μας…

Αν δεν ήταν το post του enteka, σίγουρα δε θα θυμόμουν πως ήταν σαν τώρα. Αυτά είναι για τα βαμπίρ, ξέρεις τι εννοώ. Οι υπόλοιποι κρατάμε μονάχα αποκόμματα από τον άνθρωπο, εκλάμψεις από ώρες και στιγμές. Θολές στο χρόνο. Φορτισμένες από συγκίνηση κυρίως γιατί όσο περνάει ο καιρός απορείς όλο και περισσότερο για το που πάνε όλοι αυτοί οι άνθρωποι όταν φεύγουν. Κι αν, τελικά, δεν έχει άλλο παρά το χώμα που τους σκέπασε, ε, ρε γαμώτο, αφήστε το να’ ναι ελαφρύ. Από πόσα μνημόσυνα της Μαλβίνας θα τρώει κόλλυβα όλο αυτό το media-κό αδελφομάνι; Φτάνει!

Υ.Γ. Έβαλα στο google «ελαφρύ το χώμα Μαλβίνα» και δεν έβγαλε τίποτα. Ειρωνεία.

I’m with blogger: The party!

Πρώτα έσκασε η ιδέα, ύστερα ακολούθησε η θετική ανταπόκριση και, πλέον, είναι κανονισμένο. Το πρώτο bloggers party της Αθήνας έρχεται τη Μεγάλη Τετάρτη 19 Απριλίου. Όχι για να αποδείξουμε τίποτα σε κανέναν, όχι γιατί θέλουμε να κάνουμε κάποιο statement, ούτε καν για να βγάλουμε τα μάτια μας. Μοναδικός σκοπός είναι… να χορέψουμε.

Για περισσότερες λεπτομέρειες περάστε από εδώ.

«Επανάσταση χωρίς χορό, δεν είναι επανάσταση»!

UPDATE: Ο iblog έφτιαξε γαμάτη αφίσα και banner. Ακολούθησε η συνήθης ύποπτη… Και νέα αφίσα από τον πίθηκα. Αρπάχτε τα!

Τώρα και παραγγελιές από εδώ!

ΧΟΡΗΓΟΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ
Με post:
mindstripper
thedrude
ibloglive
neraida
vjockey
maskesiliou
nootropia
lechatducheshire
arxediamedia
hauptpunkte
georgeisyourman
blogarismenh
lipiridis
kuk
nassoskappa
highfidelityshow
anonimi
mario
nylon
rockstormfm
imerologiokatastromatos
parianos
vatraxokoritso
nanakos
arxediaChacaΣ
volcaniccooking
zouri1
glossedbyaffection
ditikosparakmiakos
agavazo
knightsnight
lespritdelescalier

Με banner:
kourouna
provatos
loucret
kyrallina
mftm
piripipiri
northaura
fotospatho
siteseein
karakatsanis
eblogies
onedrawingperday
typosnyxterinos
skoumas
blogs.gr
nikosdimou (καλά, μωρέ, μια πλάκα έκανα κι εγώ…)

JκωLo.

Δε συμφωνώ καθόλου με την επιλογή του Καραϊσκάκη για τη συναυλία της Jennifer. Σε τι απόσταση από τις κερκίδες θα είναι στημένη η σκηνή; Θα φαίνεται όπως πρέπει ο κώλος της; Αξίζει να πας για να τον δεις με το κιάλι; Μήπως γίνεται να τοποθετηθεί ένας μεγεθυντικός φακός μπροστά στο μικρόφωνο και στο ύψος της μέσης της αοιδού; Μπορούν να της πουν να μην απομακρύνεται από αυτόν; Θα τοποθετηθούν video walls; Και αν ναι, θα υπάρχει τρόπος να επικοινωνεί κανείς με το «σκηνοθέτη» του συνεργείου; «Φακελάκι» παίζει;

Υ.Γ. Για τη Shakira που έπεται πρέπει να ζητηθεί τραμπολίνο

Τι «νοσηρό» έκανα εχθές;*

Κατανάλωνα εικόνες, άκουγα μουσικές, εργαζόμουν και βρισκόμουν ανάμεσα σε ανθρώπους που με αγαπάνε. Ξέρεις. Αυτή η βαρετή καθημερινότητα.

Υ.Γ. Να πω την αλήθεια, μπήκα λίγο στο trip να αναζητήσω αυτό το «fidi», να δω τι γράφει, επιτέλους. Είχα το hint ότι δρα στο blog του Νίκου Δήμου (συγγνώμη για την αναφορά του ονόματος και την ψυχική οδύνη), αλλά δεν έβγαλα άκρη. Δεν ήξερα που να κοιτάξω! Με τόσα comments, θες μέρα και βάλε εκεί μέσα… Ίσως πρέπει να δανειστώ τον «τεχνίτη». Μπορώ, όμως, να ζήσω και χωρίς αυτή τη μεγάλη αποκάλυψη. Άλλωστε, το αύριο στο ελληνικό blogging είναι μια καινούρια, «νοσηρή» μέρα. Πόσο μάλλον στον Τύπο.

* επειδή κάποιος συνάδελφος είχε την απορία

Βία, νοθεία, σεξ, free press, bloggers και Τσαγκαρουσιάνος!

Δηλώστε δωρεάν συμμετοχή εδώ.

Το παρών post αποτελεί γκρίζα διαφήμιση σε άλλο blog με μοναδικό στόχο την απόκτηση μεγαλύτερης φήμης, δόξας και αμέτρητων comments (στο άλλο blog, ανόητοι, όχι εδώ!).

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία. Ακολουθεί εορταστικό μουσικοχορευτικό πρόγραμμα.

Ναι, αλλά θα παίξουν Σεϊτζούν Σουζούκι!

Image hosted by Photobucket.comΔιάβαζα αυτό το ενδιαφέρον post («Κλειστοί κινηματογραφικοί ορίζοντες…», 10/11/05) στην Ομάδα G για τη νέα μορφή των φεστιβαλικών «Νέων Οριζόντων» της Θεσσαλονίκης, που ήδη κάποιοι έχουν μετονομάσει σε… «Ημέρες Ασυναρτησίας». Διακρίνω μια δόση επιθετικότητας και περίσσιο κυνισμό από παντού στο χώρο (εκτός Αθηνοράματος – γελάκια στο βάθος). Ήθελα να σχολιάσω, αλλά η σελίδα επιτρέπει comments μονάχα από «team members». Ας το κάνω από εδώ, λοιπόν:

Ακόμη δεν έχω καταλάβει τι πάει να πει gay/queer/whatever cinema. Είναι είδος; Όχι. Άρα, γιατί πρέπει κάποια θεματική «ιδιαιτερότητα» να παριστάνει το ρόλο του genre; Αυτός ο διαχωρισμός σε οτιδήποτε «gay» καταντά πιο πλαστός και ρατσιστικός κι από τους επικριτές του. Κι αν πρέπει να είναι όλα τόσο όμορφα και δημοκρατικά, που είναι το bisexual cinema, το σινεμά των αλκοολικών ή όποιων άλλων εθισμένων σε ουσίες, το σινεμά των διαζευγμένων, το σινεμά των single parents, το σινεμά των καρκινοπαθών, το σινεμά του μετανάστη; Τρέχα γύρευε άμα το πάμε έτσι…

Όπως και να’ χει, αν η παγκόσμια κινηματογραφία προσφέρει ετησίως τόσες καλές ταινίες με «gay περιεχόμενο», ας στηθεί ένα κανονικό φεστιβάλ (όπως γίνεται σε άλλες χώρες) κι ας σταματήσουν να ωρύονται οι μεν και οι δε. Γιατί κάποιοι τρίτοι ενδιαφέρονται μονάχα να βλέπουν καλό σινεμά. Κι επειδή στο παρελθόν είχαμε εισπράξει έως και με το τσουβάλι απίστευτες μετριότητες «gay – and lesbian – cinema» στις Νύχτες Πρεμιέρας, θα διαφωνήσω με το όλο post. Βλέπετε, υπάρχουν δύο άκρα. Τα ζήσαμε, τα ζούμε. Τη μέση μπορούμε να τη βρούμε;

Επιπλέον απορία: το «gay» κοινό γιατί πρέπει να ταυτίζεται σχεδόν αποκλειστικά με «gay ταινίες»; Τα σημεία ταύτισης με ότι αγαπάμε στον κινηματογράφο μας χαρακτηρίζουν απόλυτα, δηλαδή; Αν εγώ γουστάρω ταινίες με serial killers που σφάζουν, πρέπει να το ψάξω σε βαθμό του ν’ αρχίσω να ανησυχώ; Αν θεωρήσω το «Brokeback Mountain» ως την καλύτερη ταινία της χρονιάς, αυτό αυτόματα σημαίνει πως είμαι «gay»; Κι αν μισώ τη «Μελωδία της Ευτυχίας» είμαι… homophobic;

Υ.Γ. Κ, βάλε καμιά… τρελή φωτογραφία από ταινία του Seijun Suzuki, να χρωματιστεί λίγο «χαρούμενα» το κείμενο, σου επιτρέπω.


Υ.Υ.Γ. Ναι, να «χρωματιστεί» χαρούμενα… Μπουάχαχαααα….