μιράκολο

theshield.jpg

Photobucket

Photobucket

Και ενώ κοιμόμαστε τον ύπνο του δικαίου (μήπως να αλλάζαμε και πλευρό;)
οι σεναριογράφοι των The Shield, The Wire, Lost δίνουν τα ρέστα τους.

Στο The Shield, καλοί και κακοί γίνονται μαλλιά κουβάρια, η πτώση είναι συνήθως προσωπική υπόθεση, φτάνεις να λυπάσαι τον ανήθικο και όλα, είναι θέμα πολιτικής.

Στο The Wire, ένα αριστούργημα σεναριακής τόλμης, γραμμένο από πρώην δημοσιογράφους και αστυνομικούς, διωκόμενοι και διώκτες χορεύουν στο ρυθμό των στατιστικών της εγκληματικότητας που μαγειρεύονται πίσω από κλειστές πόρτες. Η τρίτη σεζόν είναι διαμάντι μεστότητας. Περιμένω να δω και την τέταρτη. Τώρα άρχισε και η πέμπτη. Ανάμεσα στους παραγωγούς και σεναριογράφους, ο George Pelecanos – ο δικός μας. Στη δεύτερη σεζόν, μέχρι Καζαντζίδη παίξανε σε ένα επεισόδιο.

Στο Lost, μαύρες τρύπες, μια ανάποδη post-Ζώνη του Stalker, εκεί που όλοι πάνε για τις επιθυμίες τους, χωροχρονικές παγίδες και επιβίωση, συνθέτουν ένα από τα καλύτερα season finale.

Δεν θα μπω στον κόπο να κάνω συγκρίσεις που θα έχουν μόνο χαμένους.
Απλώς, αν κάποιος τολμηρός σεναριογράφος, εμπνεόμενος από τα δρώμενα των τελευταίων χρόνων στη χώρα μας, έγραφε κάτι που δεν θα ήταν τόσο εκτός πραγματικότητας όσο αυτά που κυκλοφορούν, ίσως να μη βαριόμασταν τόσο. Υλικό υπάρχει, χωρίς αμφιβολία..

Οι σεναριογράφοι της Αμερικής, που με την απεργία τους έβαλαν φρένο σε μια βιομηχανία εκατομμυρίων δολαρίων, διεκδικώντας τα δικαιώματά τους, δείχνουν πως μπορείς να κάνεις ένα πολιτικό statement χωρίς να γίνεσαι υπερβολικός και κολλημένος, χωρίς να υποστηρίζεις κανέναν, γιατί όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε.

Advertisements

Τα νέα της διανόησης part II

oldboysequel2.jpg

Νοοτροπία: κοντά στον ανήσυχο, κουλτουριάρη αναγνώστη.

Με αυτό το πνεύμα, δύο νέες φρέσκιες ειδήσεις.

Η Ομάδα Μουσικού Θεάτρου Όπεrα παρουσιάζει το έργο του Rainald Goetz
Jeff Koons

στο θέατρο Χώρα, έως τις 29/12.

Τα παιδιά είναι φίλοι, αξίζει.

Κάποια άλλα παιδιά, η Ομάδα Αυτονομία ή Βαρβαρότητα (http://autonomyorbarbarism.blogspot.com/) θυμούνται τον Κορνήλιο Καστοριάδη και με αφορμή τα δέκα χρόνια από τον θάνατο του σημαντικού στοχαστή, διοργανώνουν την Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου, μια συζήτηση για την προοπτική της αυτονομίας στις σύγχρονες κοινωνίες. Στο Παιδαγωγικό Αθηνών, Ναυαρίνου και Χαριλάου Τρικούπη. Καλεσμένος θα είναι ο μεταφραστής του Καστοριάδη στην Αμερική και συνεργάτης του, David Ames Curtis.

Μάρτα

Τη βρήκαμε μέσα στο δωμάτιο, έστρωνε τα κρεβάτια μολονότι ήταν για τα καλά μετά τις 12. Μικροκαμωμένο σώμα αλλά με κατάξανθα μαλλιά και κάτι εκτυφλωτικά μπλε μάτια μας, μάγεψε. Πολύ ευγενική, από τα σπαστά αγγλικά της, γρήγορα καταλήξαμε πως είναι κάπου από την κεντρική Ευρώπη. Μετά από λίγο, μας είπε από μόνη της Πολωνία, με την Τ. ανταλλάξαμε θλιμμένα και συγκαταβατικά βλέμματα, τι τραβάνε κι αυτά τα κορίτσια, τόσο όμορφα και να σφουγγαρίζουν πατώματα σε μαύρα δωμάτια στη Σίφνο. Έφυγε 10 λεπτά αργότερα αφού φρόντισε να μας καθησυχάσει πως θα αλλάζαμε σε μεγαλύτερο δωμάτιο. Το καλό με το ότι τα δωμάτια ήταν αδήλωτα (τι να την κάνω, ρε κορίτσια, την ταμπέλα; Για να χτυπάει συνεχώς το τηλ; μας είχε απαντήσει νωρίτερα ο ιδιοκτήτης όταν η Τ. παρατήρησε πως δε φαινόταν πουθενά ότι πρόκειται για ενοικιαζόμενα) ήταν πως οι ιδιοκτήτες δεν εμφανίζονταν σχεδόν καθόλου, οπότε η Μάρτα είχε μια σχετική ελευθερία να παίρνει αποφάσεις. Μόλις έκλεισε την πόρτα, εκφράσαμε ελεύθερα τη φεμινιστική / προλεταριακή μας αποδοκιμασία. Κάναμε και κάποιες υποθέσεις για τα ψίχουλα που θα παίρνει, μάνι μάνι καταλήξαμε: στο τέλος θα τις αφήναμε λεφτά. Κανένα 50άρι; 75 ευρώ; Φαινόταν καλό ποσό. (μια φωνή μέσα μου ψιθύρισε «παραείσαι αισιόδοξη αν νομίζεις πως θα σου μείνουν και λεφτά»).

Τη Μάρτα τη βλέπαμε κάθε μέρα, πότε στην είσοδο, συνήθως στο δωμάτιο που ερχόταν να αλλάξει πετσέτες μόλις είχαμε ξυπνήσει, πάντα κοινωνική, τιτίβιζε για το ένα και για το άλλο. Ποιος μένει δίπλα (μία κοπέλα μόνη της, γιατί άραγε;), ποιος μένει από κάτω (ο dj του τάδε μπαρ, είναι γάιδαρος και βρωμιάρης), την ηλικία της (22), τι δουλειά θα κάνει όταν τελειώσει τις σπουδές της (δασκάλα), πως είναι το κάμπινγκ που μένει (μέτριο). Σιγά, σιγά άρχισα να κουράζομαι. Δε μου αρέσουν οι πολλές κουβέντες το πρωί, ειδικά όταν πρόκειται για κουτσομπολιό. Ακόμα με ξένισε όταν μου ζήτησε το τηλέφωνό μου για όταν έρθει στην Αθήνα του χρόνου το καλοκαίρι και δε βρίσκει κάπου να μείνει (της το έδωσα παρόλα αυτά) αλλά η πλήρης απομυθοποίηση ήρθε όταν μας εξήγησε τα εργασιακά με λεπτομέρειες. Αν δε μας ήξερα καλά, θα έλεγα πως σχεδόν απογοητευτήκαμε όταν ακούσαμε πως όχι μόνο δεν την εκμεταλλεύονταν, αλλά δούλευε 35ωρο, δεν έδινε λογαριασμό σε κανένα και τα λεφτά ήταν πολύ καλύτερα του κανονικού. ‘Όταν μία από μας παρατήρησε πως δεν είχε κοινωνική ασφάλιση, αυτή επέμενε πως ήταν καλύτερα μαύρα, δεν πλήρωνε φόρους και έτσι, μόλις ξεμπέρδευε από δω, θα πήγαινε μία εκδρομή στην Τουρκία με το φίλο της που θα συναντούσε στην Ιστανμπούλ. Έχουμε πάει; Πώς μας φαίνεται; Η φαντασίωση μας για τη στυγνή εκμετάλλευση του πρώην ανατολικού μπλοκ έγινε συντρίμμια… Ούτε σε ένα κοινωνικά προοδευτικό στερεότυπο δεν μπορεί να βασιστεί πλέον κανείς. Ήταν προφανές: είχα χάσει τον ενθουσιασμό μου για τη Μάρτα.

Την τελευταία μέρα και με την κακή διάθεση που με διακρίνει το πρωί κάθε αναχώρησης από μέρη που περνώ καλά, με το που την είδα, σηκώθηκα και πήγα στο μπάνιο, δεν άντεχα το τιτίβισμά της. Η κουβέντα όμως είχε αρχίσει ήδη πριν σηκωθώ. Το προηγούμενο βράδυ είχε γνωρίσει έναν Έλληνα στον μπαρ που της κόλλαγε. Ωχ, αναφώνησαν οι άλλες 2 φανταζόμενες το γλοιωδέστερο τέρας. Όχι, όχι, ήταν πολύ καλός και … της άρεσε, αλλά να, έχει τον φίλο της και του χρόνου θα παντρευτεί και… έπλενα πια τα δόντια μου όταν άκουσα πως είναι μαζί με το φίλο της εδώ και 6 χρόνια. Χωρίς να είμαι σίγουρη γιατί, ταράχτηκα. Με κίνδυνο να καταπιώ την οδοντόβουρτσα, φώναξα Marta, you are too young to have a boyfriend of 6 years… καμία απάντηση. Το επανέλαβα. Το ίδιο. Προφανώς με αγνοούσαν. Στο τέλος αφήσαμε 20 ευρώ. Έβαλα τα 10. Δεν είχα άλλα αλλά και αυτή ήταν τόσο κουτή …

 

 

Με μπόλικη φρουκτόζη, πετάς!

Τη μέρα που χάρισαν στα μπλογκς και το περιβάλλον, το πόδι μου πονούσε τρελλά. Γιόρταζε ο Ηλίας, του άφησα μήνυμα δυσανάγνωστο. Πήγα και στο νοσοκομείο αλλά με άφησαν να φύγω. Το καλυτερότερο όμως ήταν πως μου’στειλαν κι αυτό το ωραίο:

flyinpiggie

«Μια φορά κι έναν καιρό, σύμφωνα με το Μεγάλο Βιβλίο, ήταν δύο πριγκίπισσες. Η πριγκίπισσα Αλεξία της Λεξιμανίας και η πριγκίπισσα Τρελονία η Ατελείωτη. Η Αλεξία διαβάζει ότι βρει μπροστά της, γράφει και ψάχνει να βρει τα μαγικά γυαλιά που όταν τα φοράει δεν θα κουράζονται ποτέ τα μάτια της και θα τα βλέπει όλα όπως τα θέλει. Η Τρελονία πάλι αποτελείται από μικρά μικρά κομμάτια και μεγάλωσε σε ένα μαγικό βασίλειο που όλοι είναι τρελοί για δέσιμο και τίποτα δεν είναι ολοκληρωμένο.

Οι δύο πριγκίπισσες συναντήθηκαν πρώτη φορά στο Βασίλειο της Κούλτου και τις γνώρισε ο Βασιλιάς Δύστροπος του Ναμιμουμιλάς (μην σας τρομάζει, στην πραγματικότητα έχει παρασημοφορηθεί με το μετάλλιο του Τάγματος του Γιούπι-Για-Για και τον Μεγάλο Σταυρό του Τζουμτριαλαρό). Από τότε κάνουν πολλή παρέα. Ο Βασιλιάς Δύστροπος, που μάλλον τις συμπάθησε, αποφάσισε να τις πάει στο Βασίλειο του Χαμογέλα-γέλα, στο Σύννεφο 7, δύο Ουρανούς πάνω από το Βασίλειο της Κούλτου.

Μια μέρα έμαθαν ότι ο Βασιλιάς Δύστροπος δεν φάνηκε στην Κούλτου. Η Αλεξία και η Τρελονία ανησύχησαν. Με τη βοήθεια της μάγισσας Μάκινα Τουμπέλ (γνωστής ξαδέρφης της διάσημης Μάτζικα Ντε Σπελ) έμαθαν ότι ο βασιλιάς δεν είναι καλά. Του έστειλαν λοιπόν δώρο μια μαγική ιστορία από τη χώρα του Χαμογέλα-γέλα που συναρμολόγησε η Τρελονία.

Ο θρύλος λέει ότι η Αλεξία και η Τρελονία είναι ακόμα στο Σύννεφο 7: Η Αλεξία διαβάζει και γράφει και η Τρελονία συναρμολογεί. Και αν περάσει κάποιος από κει κοντά ακόμα και τώρα, θα ακούσει τον ήχο από τα δάκτυλα της Αλεξίας και τα σύνεργα της Τρελονίας… «

Κόψε Ράψε

niptuck1.jpg

Πολλά ειπώθηκαν για το Nip/ Tuck φέτος που άρχισε να το δείχνει το Star τα άγρια μεσάνυχτα. Είχα ξεκινήσει να το βλέπω πολύ πριν βγει εδώ στην τηλεόραση. Για την ακρίβεια χτες τελείωσα την τέταρτη σεζόν. Σε ένα επεισόδιο εμφανίζεται η Κατρίν Ντενέβ – απίστευτο ε; πόσο κούκλα είναι αυτή η γυναίκα (άσχετο). Και σε πολλά παίζει ως γκεστ η Ζακλίν Μπισέ (επίσης κούκλα).

Καθώς τα επεισόδια προχωρούσαν, πίσω από την αδιαμφισβήτητη γκλαμουριά, υπάρχει μόνο η λογική του τίτλου του σίριαλ : nip/ tuck. Κόψε/ ράψε, ρούφηξε, σβήσε. Το ανθρώπινο σώμα πάνω στο χειρουργικό κρεβάτι, κάτω από τη λεπίδα, κόβεται και ράβεται, μαζεύεται, αποκτά προσθήκες, πάνω του χαράσσονται οι ιστορίες του καθενός, αυτά που θυμάται ή θέλει να ξεχάσει. Και όλοι παλεύουν με την εικόνα της τελειότητας, που αν την τρυπήσεις με μια καρφίτσα, θα σκάσει στα μούτρα σου. Το τέλειο παιδί, η τέλεια οικογένεια, η τέλεια γυναίκα, ο τέλειος εαυτός. Αυτό που ο καθένας νομίζει για τέλειο. Και όταν έρχεται, δεν ήταν ποτέ αυτό που νόμιζε. Ούτε ξέρει απαραίτητα τι να το κάνει.

Η ερώτηση που κάνουν στην αρχή κάθε συνάντησης με πελάτη: «πείτε μου τι δεν σας αρέσει στον εαυτό σας» είναι ιδανική για την αποκάλυψη διαφόρων τύπων αναπηριών. Κυρίως εσωτερικών που δεν διορθώνονται ούτε κουκουλώνονται.

Χωρίς να καταφέρνει να ξεφύγει από διάφορα κλισέ, η σειρά καταφέρνει τουλάχιστον να δείξει πόσο απορροφημένοι είμαστε τελικά όλοι με την αναζήτηση ενός ιδανικού όλου, παραβλέποντας πολλές φορές, τα μέρη, όσο ατελή κι αν είναι. Πως χειριζόμαστε τη ζωή μας ως πίνακα προσθαφαιρέσεων, τα σώματά μας ως χειροτεχνία για να μην απογοητευόμαστε που αυτό που βλέπουμε στον καθρέφτη δεν αντιστοιχεί με αυτό που νιώθουμε μέσα μας, τους άλλους ως προθέματα ή καταλήξεις στις λέξεις μας, τις επιθυμίες μας, σπάνια μέσα στην πρόταση. Πως η επιδιόρθωση ενός προβλήματος ή μιας αναπηρίας μπορεί να οδηγήσει στη δημιουργία μιας άλλης, κι έτσι να συνεχίζεται αυτός ο τέλειος κύκλος των ατελειών.

Image management: το επάγγελμα του μέλλοντος.

Τα νέα της διανόησης

derrida2.jpg

Το πόσο καιρό ήθελα να χρησιμοποιήσω αυτό τον τίτλο κάπου, δεν λέγεται. Το χρωστάω δηλαδή. Και σε μένα και στον κολλητό μου.

Επειδή μου έχει ήδη βγει το όνομα και δεν ρισκάρω και καμία φήμη (που είναι ήδη η χειρότερη), είπα να μοιραστώ μαζί σας διάφορα ωραία που έπονται και τα πήρα πρέφα.

Θα γίνουν στο Μέγαρο Μουσικής.
23/10: Συζήτηση με πέντε Έλληνες (όχι στον Άδη) συγγραφείς που διαπρέπουν στο εξωτερικό (Αλεξάκης, Φλωρέτος, Καλλιφατίδης, Καρνέζης, Μονιούδης)
25/10: Διάλεξη του Μισέλ Ουελμπέκ
(αν δεν έλειπα τότε δεν θα την έχανα).
3/12: Συζήτηση με θέμα «Τα μουσεία στον 21ο αιώνα»

Και από 23/10 έως 30 Δεκεμβρίου, έκθεση: Klimt, Schiele, Kokoschka και η εποχή τους: αριστουργήματα απο το μουσείο Leopold της Βιέννης.

Δεν είναι κι άσχημα.