Η andrea zax και η άκρη της Νοοτροπίας

Καθώς βλέπετε, δεν πτοείται από το τέλος της αποβάθρας. Συνεχίζει μέχρι που τα χρώματα υποτάσονται στις διαθέσεις της!

Σ’ αυτή τη σελίδα θα βρείτε ένα από τα πιο ωραία της κείμενα «Για μια καρέκλα κι ένα ποδήλατο».   Λίγο πιο πάνω φαίνεται και το ποστ που έκανε όταν ανακάλυψε τις «Διαταραχές»). Καθώς φαίνεται να τελείωνει αυτή η πορεία της Νοοτροπίας όpως περίπου και η αποβάθρα που οδηγεί στο φως και στην άπλα του νερού, θέλω να ευχαριστήσω την andrea zax που με συνέδεσε με τη Νοοτροπία, με τον τόσο δημιουργικά φιλόξενο Δυστροπόπυγκα και τη θαυμαστή παρέα. Υγεία και μακροημέρευση σε όλες και όλους.

Advertisements

Αχτίδα στο Σκοταδισμό

ποδήλατα και εσώρουχα παράγει η σουηδική εταιρία kronan

Άκουγα (στο ραδιόφωνο) τα περί καταγγελιών και άλλων φαιδροτήτων Πλεύρη για κάποιο βιβλίο στις σχολικές βιβλιοθήκες, αλλά δεν έδινα σημασία: μαλακίες, σκέφθηκα. Σήμερα τυχαία έπεσα πάνω στο θέμα σε κάποιο άρθρο και συνειδητοποίησα ότι το θέμα αφορά αγαπημένη συγγραφέα, την Έρση Σωτηροπούλου. Για τη συλλογή διηγημάτων της «Αχτίδα στο Σκοτάδι» είχα αναρτήσει τον Ιούλιο του 2005 μια βιβλιοπαρουσίαση στο (δυστυχώς ανενεργό πια) μπλογκ Βιβλιογνώμες, η οποία μάλιστα είχε αναδημοσιευθεί κι εδώ, στη Νοοτροπία:. Σας παραπέμπω γιατί σίγουρα με το θόρυβο στα Μέσα, το ενδιαφέρον για το έργο της Έρσης Σωτηροπούλου θα είναι αυξημένο…

Τον πολυαγαπημένο μας Σύζυγο, Πατέρα, Θείο και Αδελφό

λενα κιτσοπουλου

«Τόσο τον υπολόγιζε. Ήθελε να προλάβει να βάλει τουλάχιστον το πουκάμισό του, που κρεμόταν στο πόμολο της πόρτας. Ίσα ίσα πρόλαβε να το αρπάξει με το δεξί του χέρι και αμέσως σωριάστηκε στο πάτωμα.»

Λένα Κιτσοπούλου, Νυχτερίδες (Εκδόσεις Κέδρος, 2006)

Το παραπάνω αποσπασματάκι στα πλαίσια του Page Flickr και μιας μπαλίτσας που μου πέταξε η discolata.

Την οποία μπαλίτσα προωθώ άμεσα στις Marquise, xilaren & andrea_zax. Oδηγίες χρήσης: Σελίδα 123, του κοντινότερου σε σας αυτή τη στιγμή βιβλίου, πρόταση έκτη, έβδομη και όγδοη.

Not too late, Norah

herodinora

Sold out καύσωνας. Το ζήσαμε κι αυτό. Κατάμεστο το Ηρώδειο στο σούρουπο των 45º βαθμών, εν αναμονη του πολυπόθητου δροσιστικού βοριά, που δεν ήρθε ποτέ. Βεντάλιες, καπέλα, προγράμματα επιστρατεύτηκαν για μια ανάσα αέρα, ένα δρόσισμα του ιδρώτα που έλουζε τα πυρωμένα μάρμαρα. Ούτε τα παγωμένα πλαστικά μπουκαλάκια νερού, που επέτρεψαν σοφά οι διοργανωτές στο θέατρο, έσωζαν την κατάσταση καθώς στην τρίτη γουλιά το νερό ήταν ήδη χλιαρό.

Καθώς έπεφτε το σκοτάδι, η Norah Jones έδωσε από σκηνής τη δροσιά που όλοι περίμεναν. Εξαιρετική, cool φωνή και παρουσία, χαλαρωτικές μελωδίες, παρεϊστικο στήσιμο και ανεπιτήδευτη άνεση με τα όργανα και τα μέλη της μπάντας. Σαν μια καλή φίλη απ’ τα φοιτητικά χρόνια που σε παρασύρει να αποβάλλεις τα ζόρια της ‘καμμένης’ σου ζωής και να πετάξεις τα παπούτσια, να ξαπλάρεις στην αμμουδιά χαζεύοντας αστεράκια ν’ αναβοσβήνουν στον ουρανό. Δεν είναι να μιλάς μ’ αυτές τις μουσικές, είναι να ξεχνιέσαι και να μεταφέρεσαι αλλού, έτσι που η ζέστη να μην έχει σημασία. Και χθες το βράδυ τελικά δεν είχε ζέστη.

Όπως είπε κι η ίδια: «This is the coolest place we’ve played.»

nora

(Photos © dystro)