Don’t Look Now

sneak3

Τα Σάββατα είναι περίεργοι τόποι. Πριν χρόνια γνώριζα μια Σάββατα, έκανε πόρτα στο Alarm, όχι εκεί που τώρα είναι τα γραφεία της Ε-γιού, στης επόμενης χρονιάς, Μπανάνες το λέγανε πια, είχε και δυο μπανανιές στο υπόγειο. Μας είχε μάθει, μας πήγαινε μάλλον, δεν είχαμε ποτέ πρόβλημα. Είχε σταματήσει η Φώφη; δε θυμάμαι. Πάντως πηγαίναμε σταθερά αν και το κλίμα ήταν αλλιώτικο, δεν έπαιζε την ίδια μουσική, είχαμε κουραστεί, τα ποτά δεν έλεγαν τόσο, τα σκαλιά πάνω κάτω μας κούραζαν. Φόραγα το δερμάτινο που είχε διαλέξει η Ελένη για την Κατερίνα στο Λονδίνο, ήταν βαρύ, χώραγε τα πάντα στις τσέπες του. Προχθές το είδα να κρέμεται στην πάνω ντουλάπα του Γιώργου που επέμενε ότι μου κάνει – μετά παρατήρησε τις ξεσκισμένες φόδρες και τα σημάδια απ’τον πόλεμο των χειμώνων στα μανίκια και κρύωσε λίγο. Ένα Σάββατο, αφού είχαμε παρκάρει πολύ πιο χαμηλά, ανεβαίναμε τη Συγγρού κι είχε δαιμονισμένη κίνηση και σήκωσα το δερμάτινο ανάποδα πάνω απ’τα κεφάλια μας και τη φίλησα στη γωνία: δε χύθηκε τίποτα στο πεζοδρόμιο.

Θυμάμαι και τους τουρίστες: τους είχε φέρει η Ελ – η Ούλι είχε βαμένα πλατινένια μαλλιά και φορούσε κολλάν μαύρο, ο Μανώλης την είχε συνέχεια από κοντά, πρόσεχε πολύ τη μελλοντική μάνα των τριών παιδιών τους. Δεν ξέρω αν τους άρεσε.

Advertisements

Une petite départementale

Ce qu’il attendait d’elle

Image Hosted by ImageShack.us

«Ξεφυλλίζοντας τα κόμικς του Jacques de Loustal, έχεις την αίσθηση πως βρέθηκες σε έναν κινηματογράφο που παίζει μονίμως ταινίες από αυτές που δεν φτιάχνονται πια, ή σε μια βιβλιοθήκη γεμάτη με σκονισμένα βιβλία παρατημένα εκεί από τα μέσα του περασμένου αιώνα. Το σύμπαν του Loustal είναι φτιαγμένο από αισθήσεις, όνειρα, και ατμόσφαιρες του παρελθόντος, γεμάτο από κινηματογραφικές και λογοτεχνικές αναφορές, από φαντάσματα άλλων εποχών, από ψυχές παγωμένες σε ένα στιγμιότυπο της ατέρμονης καθόδου τους στην άβυσσο του χρόνου…» (Αβραάμ Κάουα)